تعریف وکالت:
قانون مدنی ایران در ماده ۶۵۶ وکالت را چنین تعریف کرده است:
وکالت عقدی است که بموجب آن یکی از طرفین طرف دیگر را بر انجام امری نایب خود قرار می دهد.
با انعقاد عقد وکالت، وکیل و موکل در برابر یکدیگر حق و تکلیف یافته، دارای روابط حقوقی، وظایف و مسئولیت های متقابلی می شوند.
وکالت در لغت به معنای واگذار کردن یا تفویض کردن میباشد.
وکالت در اصطلاح حقوقی: عقدی است که به موجب آن یکی از طرفین عقد، طرف دیگر را برای انجام امری نایب خود مینماید.
وکالت
یکی از عقود بسیار رایج میباشد، که امروزه در صحنههای اجتماعی و اقتصادی
و بانکها استفادۀ زیادی میشود. وکالت عقد است و در نتیجه نیاز به ایجاب
موکّل و قبول وکیل دارد.